Najpierw był Bello, ale rzecz nie będzie o nim, bo był u nas ok. pół roku. Wyrzucony w ferie zimowe, duży, długowłosy, niestety ze smykałką do polowania (a może stety bo dzięki niej znalazł dom u jakiegoś myśliwego). Dopiero po długiej chorobie pochowaliśmy naszą Ventę (naszą dobermankę) w ogródku i nie chciałam żadnego psa. W tym okresie moją starszą córkę nazywaliśmy „psia mama”. Ma taki dar, że wszystkie łazęgi się do niej garną. I tak poznaliśmy Białą. Wychudzoną, brudną z raną na brzuchu aż do mięsa. Włóczyła się pod lasem. Nie ufna. Rzucała się i uciekała. Mąż bojąc się o dzieci gonił ją rzucając w nią grudkami ziemi. Ale nasze dziecko wracając ze szkoły rzucało psu kanapki. Po wielu dniach gdy zaczęła podchodzić do córki i dała się dotknąć zobaczyliśmy mażącą się ranę. Zadzwoniłam do weterynarza w Wiązownie i powiedziałam o bezpańskim psie i jego stanie. Dowiedziałam się, że takie psy trzeba zgłaszać do Urzędu Gminy. Zgłosiłam sytuacje pani sołtys, a ona przekazała sprawę do gminy. Pan weterynarz okazał serce i dał bezpłatnie antybiotyk, który podawaliśmy zwierzęciu.

Mąż denerwował się, ze kolejne zwierzę przywlekliśmy (w tym czasie jeszcze Bello nie znalazł właściciela).

Biała (z racji koloru sierści i tego, że mąż nie chciał byśmy nadały psu imię przywiązując się do niego). To suczka po przejściach, z pewnością bita. Nawet gdy nabrała ciała i tak został jej dawny zwyczaj wyjadania rozjechanych na drodze zasuszonych jaszczurek i żab. Bardzo boi się wody i kąpieli. Raz mnie ugryzła gdy chciałam ją wykąpać. Dlatego kąpiemy ją rzadko , zakładać jej kaganiec. Długo musiała być bez domu. Normalnie suki trzymają się domu a ją nieustannie coś gna. Jest bardzo skoczna. Mimo kolejnych zagrodzeń potrafi w rogu siatki wyjść po niej.

Mija czas i w książeczce przybywa stempli świadczących o szczepieniu. Co róż borykamy się z nowymi wyzwaniami. Biała jest bardzo przebiegła. Nawet, gdy jest w kojcu i na łańcuchu potrafi się zerwać i wyjść po siatce .

Dzwonek. Wychodzę z domu a sąsiad mi mówi, że mój pies zagryzł mu kurę. Odpowiadam, że to nie możliwe, przecież jest zamknięta w kojcu i na łańcuchu. Wołam psa myśląc, że jest w budzie. Kojec zamknięty, łańcuch zerwany. Nie ma.

Po powrocie z pracy, gdy mąż usłyszał co się stało powiedział, że ma już tego dość. Wsadził psa do samochodu i chciał wywieźć za Gliniankę. Płakałam, ale powiedział, że przez naszą chęć pomagania ciągle są problemy i, że długo sama sobie radziła, do zimy daleko więc i teraz sobie poradzi. Pojechaliśmy za Gliniankę. Wypuściliśmy ją. Nie wiedziała o co chodzi. Gdy zawracał samochodem, okazało się, ze ani ja, ani on nie umieliśmy odjechać. Mąż zawołał psa z powrotem do samochodu. Co jakiś czas wystawia nasze nerwy na próbę. Jest najmądrzejsza z całej obecnej trójki. Ma smutne, duże, ciemne oczy. Męża wciąż omija łukiem i rzadko podchodzi do niego szukając pieszczot. Do nas przychodzi popodbijać rękę mordką gdy chce być głaskana. Dzieje się to głównie w zimę, w duże mrozy, gdy mąż pozwala wpuścić psy do domu.

Rudy. Dwa stemple w książeczce. Pies miejscowy. Podobno właściciele wywieźli go do Otwocka. Po tygodniu wrócił, ale na podwórzu były 2 inne, duże psy.

Często robiliśmy ogniska na działce za domem. Przyjeżdżała młodzież. Gitary, kiełbasa.

Na początku pojawiał się tylko wtedy, zawsze znalazł się ktoś kto mu coś rzucił. Nikt z nas nie wiedział jak się wabi. Rudy pies i tak zostało. Teraz we wsi młodzież i dzieci mówią Rudy. Nawet działkowicze. Słucha się kiedy chce, a zazwyczaj nie chce. W lato bywa rzadko na działce. Działkowiczów pełno, zawsze ktoś „coś rzuci” litując się nad zwierzęciem. Przesiaduje pod przedszkolem, leży przed bramą i czasem demonstracyjnie obszczekuje przechodzące osoby. „Święta krowa” nie chce się przesunąć nawet wtedy gdy jadą samochody. Woła się, a on nic. Pies nasz, ale nie nasz.

Ponieważ przez ten czas przez dom przewinęło się jeszcze kilka kotów( którym na szczęście znaleźliśmy dom) i psów z których nie wszystkim udało się ten dom znaleźć. Mój mąż powiedział, że nie da się wpisać trzeciemu psu do książeczki jako właściciel. Nie zaszczepi go, wystarczy, że dwie suki są na głowie i trzeba szczepić, dawać jeść, pilnować. Wystarczy tych problemów.

Sąsiadka ma pensjonat dla czworonogów, zna historię Rudego. Powiedziała, że weterynarze dostają kilka szczepionek darmowych i może zaszczepić Rudego przeciw wściekliźnie. Został więc złapany i zaszczepiony. Gdy jakieś psy go pogryzły. Sąsiadka robiła zastrzyki, a ja opatrunki. Kiedyś przyniosła worek z karmą dla Rudego. Zeszłej zimy mąż zbił mu budę, ale Rudy ani razu do niej nie wszedł. Więcej go nie ma niż jest. Gdy się pokazuje wszystkich wita radośnie.

Ta zima jest gorsza, duże mrozy… Rudy najpierw siedział w Szopce Betlejemskiej na sianie, ale gdy zrobiło się zimno otworzyliśmy drzwi na werandę, jest tam pudełko ze słomą w którym czasem leży. Drzwi są prawie cały czas uchylone, w misce jedzenie. Nie wiadomo kiedy się pokaże. Jednej mroźnej nocy uporem udało się go wziąć z pudełkiem do przedsionka, ale nie lubi widać zamknięcia gdyż w kolejnych dniach nie chciał tam wejść mimo dużych mrozów. Został w pudle na werandzie. Często siedzi pod przedszkolem, lubi dzieci. Może liczy na to, że znajdzie prawdziwy dom i kochającą rodzinę.

Pusia . Trzy, może cztery stemple w książeczce. Pies, który miał być uśpiony. Mix jamnik, piękny podpalany brąz. My mówimy na nią ADHD dlatego, że nie może sobie znaleźć miejsca. W domu w czasie mrozów to koszmar. Długo trzeba czekać by się uspokoiła. Chodzi w nocy i piszczy, gdy potrzebuje. Jest jak małe dziecko. Wstaję, wypuszczam, czekam aż się załatwi i powrót.

Przecież w taki mróz zostawić ich na noc nie można. Nawet w dzień jest za zimno. Ostatnie dni spędziły w domu. Tylko na chwilę wypuszczane są z domu gdy idę po drewno. Drewno wnoszę do domu i wołam psy z powrotem. Nie lubię zimy. Tym razem woda nie zamarzła, ale dzwonek przestał działać. Listonosz wie o tym i gdy podjeżdża pod bramę wielokrotnie trąbi. W zimę goście są rzadkością, do sklepu nie chodzę. Wracając ze szkoły któregoś dnia córka przyniosła małą karteczkę którą zobaczyła w skrzynce.-Proszę o telefon w sprawie psa. Zadzwoniłam Pan powiedział, że mój pies ugryzł jego dziecko, że dzwonił nikt nie wyszedł. Podobno trąbił. Nie słyszałam. Sprawę zgłosił na policję. Powiedział też, że jego dziecko boi się przechodzić koło mojego domu. Usłyszałam też, że żałuje że tego nie zgłosił wcześniej bo często psy biegają luzem.

Owszem Rudy na którego nie mam w zasadzie wpływu w 90% jest poza działką ale podobno to nie on tylko brązowy mały pies co wskazuje na Pusię. Możliwe, że w czasie gdy weszłam do domu by wnieść drewno Pusia wybiegła którąś z dziur zrobioną przez psy. Przykro mi jeśli się tak stało. Z tego co wiem to z obu stron nogi jest ślad po kłach. Chłopiec został zaszczepiony przeciw tężcowi.

Cóż staram się jak mogę. W schronisku psów nie chcieli. Lata mijają i władze w Gminie się zmieniły. Nikt za wcześniejszej władzy mimo zgłoszenia o wałęsających się bezdomnych psach do nas się nie odezwał. Problem chyba nadal nie został rozwiązany a my cały czas próbujemy znaleźć dla tych zwierząt dom. W taki mróz nie mogę trzymać psów zamkniętych w kojcu cały czas. Nie wypuszczam ich na noc luzem tak jak mają w zwyczaju niektórzy gospodarze. Ponieważ sąsiadka z racji prowadzenia hotelu postawiła wiele kojców z czego część jest od strony mojego domu od wiosny do jesieni suki większość czasu spędzają w kojcu próbując się z niego uwolnić.

Sąsiadka wspomniała mi o promocji u znajomej weterynarz. Za 300zł może do końca lutego wysterylizować obie suki a Rudego gratis. Super. Może nie przychodziłyby już psy gdy suki mają cieczkę i nie robiły by kolejnych dziur w miejsce załatanych.

Jest zima. Już 3 raz trzeba zamówić drewno a nie tylko zwierzęta potrzebują pomocy. Pytanie jeszcze jedno. Gdy wszystkie dziury załatamy po której stronie siatki zostanie Rudy?

Sobota. Z bólem głowy po całym dniu chcę usnąć. Byłam na posterunku i w próbowałam Pani policjant wytłumaczyć całą sytuację nie wiem czy nie mówiłam w zbyt zagmatwany sposób. Pani powiedziała, że najważniejsze jest to, że wszystkie psy są szczepione. Na szczęście już rozmawiała z moją sąsiadką. Chyba dowiedziała się, że nie jestem notorycznym przestępcą. Ja tylko próbuję pomóc myśląc, że nie będę tworzyła tu na stałe schroniska dla zwierząt.

Młodsza córka cały dzień piekła walentynkowe serca z piernika i znów w całym domu pachnie przyprawami korzennymi. Wreszcie udało mi się usnąć pomiędzy chrapiącymi mężem i psem. I nie wiem, które z nich było głośniejsze. Rudy na werandzie w pudle z sianem. Biała łapiąca resztki ciepła przy wygasającym kominku.

Budzę się. Jest godzina 1.20. Pali się światło w sąsiednim pokoju. Co się dzieje? -Czemu nie śpisz? Pytam córkę. – Muszę ozdobić pierniki, jutro nie zdążę, mam dużo nauki. Już udało się sprzedać przed Walentynkami w szkole 150 z 200 zrobionych ozdobnych serc. Trzeba jeszcze dorobić ze 150 szt. Tym razem w szkole jest zbiórka pieniędzy dla jednego z uczniów chorego na raka.

Pomysł z piernikami wypalił.  – Wiem kochanie. Idź spać.
Jutro Ci pomożemy je ozdobić.
Kładę się ponownie z myślą.
-Nie zmieniaj się dziecko jak najdłużej.

Może ktoś chciałby okazać walentynkowe serce któremuś z opisanych zwierzaków? Wiem, że mimo swojej przeszłości potrafią oddać miłość.

Zbliża się czas rozliczania PIT-ów. Dobrze by było wesprzeć jakieś hospicjum, czy schronisko dla zwierząt. Tym bardziej, że to nic nie kosztuje. Zastanówmy się zanim weźmiemy zwierzęta do domu by w okresie wakacji lub ferii zimowych nie zostały porzucone. Otwórzmy się też na te, które nie mają swojego domu.

 Annamaria

Jeśli ktoś byłby zainteresowany przygarnięciem któregoś ze zwierząt adres jest znany Redakcji. Tu gdzie teraz mieszkają nie mogą zostać, gdyż obecni, tymczasowi ich właściciele nie dają już rady się nimi opiekować.

********

(dodano 19 marca 2012r.)

Dwa z 3 zwierząt zostały zawiezione do nowo otwartego Okna Życia dla Zwierząt w Warszawie. Niestety Biała mimo kolejnych prób utrzymania jej w kojcu wspinała się po 2 metrowej siatce i wychodziła. Ciągle żyliśmy w strachu, że znowu sytuacja się powtórzy, że będziemy pewni że jest zamknięta a będzie biegała po okolicy. Mamy nadzieję, że znajdzie kogoś kto ją pokocha. Podobnie druga suka. Przekazaliśmy informacje na temat zwierząt i to że są szczepione.

Jeśli chcielibyście Państwo pomóc tej organizacji możecie przekazać 1% podatku:

Straż dla Zwierząt w Polsce KRS: 0000248947

więcej informacji na stronie:http://www.sdz.org.pl

( Z Urzędu Gminy nie otrzymałam odpowiedzi na moje pismo w sprawie zwierząt z prośbą o pomoc. Próby telefonicznego umówienia się na rozmowę w tej sprawie z Panią Wójt nie przyniosły skutku. )

Piękne jest to, że powstało takie Okno Życia dla Zwierząt, ale nie zwalnia to Urzędów Gmin z troski o porzucone zwierzęta.

Czuję się zawiedziona postawą urzędników. Wygląda na to, że powinno się ranne porzucone i wałęsające zwierzęta omijać szerokim łukiem. Jeżeli próbujesz pomóc i coś zaczniesz robić to już jest twój wyłączny problem. W tym momencie Urząd uznaje że jest to twoje zwierze. I w pełni za nie odpowiadasz.

Z sądu przyszło pismo. Mam zapłacić 180 zł kary. Czy urzędy płacą kary gdy na terenie gminy błąka się bezpański pies i kogoś pogryzie? ( Skąd wtedy wiadomo czy pies był zaszczepiony przeciw wściekliźnie?)

(My ponieśliśmy wydatki i szczepiliśmy, staraliśmy się dawać jeść, znaleźć dom tym zwierzętom.) Nasuwają się pytania. Co robią Urzędy Gmin np.z Powiatu Otwockiego? Ile psów zostało odłowionych w ostatnich latach na terenie naszej gminy i jaki jest ich los?. Dlaczego mimo, że Sołtys zgłaszała wielokrotnie sprawę wałęsających się bezpańskich psów urzędnicy twierdzą, że nic o tym nie wiedzieli i nadal nie starają się rozwiązywać problemu.

Walentynkowe serce - prośba o pomoc (aktualizacja), 5.0 out of 5 based on 7 ratings