Koncepcje ufortyfikowania wideł Bugo-Narwi i Wisły przed 1915.

Obszar w widłach Bugo -Narwi i Wisły Jako pierwszy strategicznie wykorzystał szwedzki król Karol X Gustaw w czasie II wojny Północnej w latach 1655-1657. Wzniesione przez Szwedów a potem również Brandenburczyków polowe obozy w Modlinie i Pomiechówku wspomagane przez garnizony z Warszawy i Pułtuska blokowały wojskom Polskim dostęp do Prus Królewskich i Książęcych oraz stały się podstawą do działań przeciwko Polakom w kampaniach 1656-1657.

Podobnie postąpił Napoleon Bonaparte budując Twierdze w Modlinie, Serocku oraz Pradze które stały się bazą dla Armii Księstwa Warszawskiego w czasie wojny z Austrią 1809 a następnie osłoną kontrofensywy Księcia Józefa Poniatowskiego która przywróciła nam Zamość i Kraków.

Rosjanie okupujący ziemie Królestwa Kongresowego po Powstaniu Listopadowym poszli o krok dalej rozszerzając   fortyfikacje o przeprawy na Narwi w: Zegrzu, Różanie ,Ostrołęce ,Łomży, Osowcu i Grodnie zaś na linii Wisły budując twierdzę w Warszawie i Dęblinie. Jednocześnie porzucając stare umocnienia Serocka czy Tykocina. Ostrze rosyjskich fortyfikacji wysuniętych przeciwko Rzeszy Niemieckiej i Austro-Węgrom tworzyły Twierdze Warszawa, Modlin i Zegrze. Aby wzmocnić siłę swych fortyfikacji zaprojektowano połączenie w/w trzech twierdz kilkoma fortami co umożliwiło by im wspólną obronę okrężną -tak powstał Warszawski Rejon Forteczny. Projekt ten nie został ostatecznie zrealizowany przez carskich budowniczych. Katastrofa w wojnie z Japonią 1904-1905 a potem rewolucja w Rosji spowodowały iż prace nad Warszawskim Rejonem Fortecznym nie zostały zrealizowane (wybudowano 4 z 7 planowanych fortów zbudowano drogę rokadową Wawer-Zegrze) Rok 1909 przynosi zmianę doktryny wojennej Rosji ,porzucenie koncepcji obrony Narwi i Wisły oraz kasatę twierdz: Warszawa, Dęblin, Zegrze, Różan i Łomża. Burzenie rozpoczęto od niszczenia wschodnich fortyfikacji warszawy i dwóch fortów W.R.F. w Wawrze i Kawęczynie.