Biogramy Dowódców 1920

Share
Płk Stanisław Wrzaliński Dowódca XXIXBPiech

Dowódca 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. 6 sierpnia 1920 awansuje na dowódcę XXIX Brygady Piechoty. Swój pułk kapitanowi Marcelemu Cerkiewiczowi. Na czele XXIX brygady Piechoty skutecznie broni północną część Ufortyfikowanego Odcinka Wiązowna w sierpniu 1920roku. Nastepnie przechodzi do natarcia i zajmuje 17 sierpnia Mińsk Mazowiecki.

W latach 1923-24 był dowódcą piechoty dywizyjnej 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie. Następnie przeniesiony został do dyspozycji II wiceministra spraw wojskowych po czym objął dowództwo 5 Brygady Ochrony Pogranicza. Z dniem 28 maja 1926 przeniesiony został z KOP i przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu [1]. W lipcu 1928 wyznaczony został na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Biura Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych . Później został zatwierdzony na tym stanowisku. Pełniąc służbę w Stanisławowie i Warszawie pozostawał oficerem nadetatowym 49 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. 8 października 1929 wyznaczony został na stanowisko dowódcy 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu ]. Z dniem 31 grudnia 1931 przeniesiony został w stan spoczynku.

Płk Tadeusz Gałecki Dowódca XXXBPiech

W latach 1885-1917 pełnił służbę w armii rosyjskiej. Ukończył w niej Czugujewską Szkołę Junkrów Piechoty oraz awansował na pułkownika. Po rewolucji październikowej był więziony przez bolszewików za czynny udział w organizowaniu polskich formacji wojskowych na Ukrainie.

25 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 3 października 1914 roku  i przydzielony do Komisji Emerytalnej Ministerstwa Spraw Wojskowych . Następnie został skierowany do organizującej się Armii Wielkopolskiej. 6 czerwca 1919 roku na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim, generała piechoty Józefa Dowbor-Muśnickiego został zatwierdzony przez Komisariat Naczelnej Rady Ludowej w posiadanym stopniu pułkownika [4]. 22 maja 1920 roku został ponownie zatwierdzony w Wojsku Polskim w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920 roku [5].

W czasie wojny z bolszewikami dowodził 7 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich (od 1 czerwca do 2 września 1919), II Brygadą 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich (od 2 września 1919 ) Na czele XXX brygady Piechoty skutecznie broni południowej część Ufortyfikowanego Odcinka Wiązowna w sierpniu 1920roku.

 W 1921 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.

26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku, w związku z przeniesiem w stan spoczynku.

 Gen. Władysław Jung Dowódca 15 Dywizji Piechoty

Od dziecka kształcił się w szkołach wojskowych w Koszycach. W 1888 ukończył Wojskową Wyższą Szkołę Realną w Hranicach na Morawach. Następnie odbył studia na Wydziale Artylerii Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu. W 1891 otrzymał nominacje na stopień podporucznika i został oficerem zawodowym armii austriackiej. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach wojskowych. W 1904 został awansowany do stopnia kapitan. W 1908 służył w 1 Pułku Armat Polowych w Krakowie, dowodzonym przez podpułkownika Aleksandra Truszkowskiego, późniejszego tytularnego generała dywizji WP. W latach 1914-1915 – w stopniu majora – brał udział w walkach na froncie rosyjskim. Od 1916 do 1917 już jako pułkownik dowodził 24 Pułkiem Armat Polowych na froncie rumuńskim. W 1918 był dowódcą brygady artylerii na froncie włoskim i tam w listopadzie dostał się do niewoli.

W grudniu 1918 wyjechał z Włoch do Francji i do stycznia 1919 poszerzał wiedzę na kursie artylerii w Le Maris. Po jego zakończeniu wstąpił do Armii Polskiej dowodzonej przez gen. Józefa Hallera. W lutym został dowódcą 1 Pułku Artylerii Polowej. 2 kwietnia przekazał jednostkę pod dowództwo ppłk Mikołaja Gomólickiego, a sam objął stanowisko dowódcy I Brygady Artylerii.

Od października 1919 do kwietnia 1920 pełnił funkcję dowódcy VII Brygady Artylerii, a także inspektora artylerii 2 Armii. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dn. 1 kwietnia w stopniu generała podporucznika. Od kwietnia 1920 do czerwca 1924 był dowódcą 15 Dywizji Piechoty. Pozostając na tym stanowisku, w 1921 wszedł w skład Polskiej Misji Wojskowej, a w późniejszym czasie ukończył kurs dla wyższych dowódców.

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na stopień generała dywizji ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 8. lokatą w korpusie generałów. Od czerwca 1924 do lipca 1926 był sprawował funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi, a od lipca 1926 do listopada 1928 – Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.  Agresja Niemiec na Polskę zastała go na wakacjach w Buczaczu. Po kapitulacji Lwowa pozostał w nim do grudnia 1939, a następnie podjął nieudaną próbę przekroczenia sowieckoniemieckiej linii demarkacyjnej. W rejonie Rawy Ruskiej zatrzymali go sowieccy strażnicy. Nie został jednak rozpoznany. Podawał się za emerytowanego profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przetrzymywany w szopie, doznał odmrożeń, których skutkiem była gangrena obu stóp i śmierć. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Łyczakowskim.

Mjr Józef Jaklicz- szef sztabu XV Dywizji Piechoty

Urodził się w Krakowie, gdzie uczęszczał szkoły a następnie wstąpił na wydział filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trakcie studiów działał w Drużynach Sokolich.

W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, służył w 3 Pułku Piechoty. Pełnił kolejno funkcje: dowódcy plutonu, adiutanta batalionu, adiutanta pułku i dowódcy kompanii. Walczył w tym czasie w KarpatachBesarabii i na Wołyniu.

Po utworzeniu Polskiego Korpusu Posiłkowego pełnił w nim funkcje sztabowe, a po jego rozwiązaniu wszedł w skład Polskiej Siły Zbrojnej.

Od 1918 roku w Wojsku Polskim, dowodził batalionem 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej w obronie Lwowa w listopadzie 1918 roku. Następnie dowodził kombinowanym pułkiem w grupie płk. Sikorskiego, którą to funkcję pełnił do marca 1919 roku. W okresie od marca do grudnia 1919 roku był szefem sztabu 9 Dywizji Piechoty, a od 2 stycznia do 15 kwietnia 1920 słuchaczem II kursu wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. Praktykę dowódczą odbył w czasie wojny z bolszewikami na stanowisku szefa sztabu 15 Dywizji Piechoty w Grupie Operacyjnej gen. Romera, a następnie dowódcy 25 Pułku Piechoty.

W 1920 roku wyjechał do Francji, gdzie do 1922 roku studiował w École Superieure de Guerre.

Po powrocie do Polski w marcu 1923 otrzymał tytuł naukowy oficera Sztabu Generalnego i został szefem wydziału w Oddziale III Sztabu Generalnego, pełniąc tę funkcje do grudnia 1924 roku. Następnie był kolejno wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej, I oficerem sztabu Inspektora Armii.

W kwietniu 1929 został dowódcą 12 Pułku Piechoty w Wadowicach, którą to funkcję pełnił do czerwca 1932. W czerwcu 1932 został zastępcą komendanta a następnie kierownikiem katedry taktyki ogólnej w Wyższej Szkole Wojennej. W grudniu 1934 został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy.

W październiku 1935 został szefem Oddziału III Sztabu Głównego, którą to funkcję pełnił do marca 1939, gdy został mianowany na stanowisko II zastępcy szefa Sztabu Głównego (zastępca szefa sztabu do spraw operacyjnych) i funkcję tę pełni do dnia 18 września 1939 tj. do momentu przekroczenia granicy polskiej.

Po przekroczeniu granicy został internowany w Rumunii skąd przedostał się do Francji. Został tam dowódcą piechoty dywizyjnej 3 Dywizji Piechoty. Po upadku Francji był kierownikiem ewakuacji polskich żołnierzy najpierw w Marsylii a następnie w Grenoble. Od grudnia 1942 do maja 1944 był konspiracyjnym dowódcą Wojska Polskiego we Francji.

W maju 1944 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii i pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Piechoty i Inspektoracie Wyszkolenia Wojsk. We wrześniu 1947 został zdemobilizowany i wyjechał do Francji, gdzie mieszkał aż do śmierci. Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders mianował generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964. Zmarł w dniu 3 lipca 1974 w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency

 

Płk. Anatol Kędzierski dowódca XV Brygady Artylerii

Ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Petersburgu. W latach 1904-1905 walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej, a w latach 1914-1917 na I wojnie światowej, jako dowódca dywizjonu artylerii na froncie niemieckim. Został w jej trakcie ciężko ranny. Dowódca dywizjonu, potem dowódca III Brygady Artylerii, w okresie od sierpnia 1917 do maja 1918 roku w I Korpusie Polskim w Rosji, w stopniu podpułkownika.

Od grudnia 1918 roku w Wojsku Polskim. W styczniu 1919 roku wraz z grupą oficerów byłego I Korpusu Polskiego na czele z generałem Józefem Dowbor-Muśnickim skierowany został do Poznania celem organizacji Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim. 19 stycznia 1919 roku został mianowany czasowo inspektorem artylerii w Księstwie Poznańskim i dowódcą 1 Pułku Artylerii Lekkiej Wielkopolskiej . W okresie wrzesień 1919 – lipiec 1920 dowódca XV Brygady Artylerii, którą dowodził w wojnie z bolszewikami. Dostał się do niewoli bolszewickiej, z której uciekł.

W czasie Bitwy Warszawskiej Przebywał na urlopie zdrowotnym po ucieczce z bolszewickiej niewoli

Dowódca Obozu Warownego „Brześć Litewski”. 12 marca 1921 roku zwolniony, na własną prośbę, w stopniu tytularnego generała podporucznika, z czynnej służby i przeniesiony do Rezerwy Armii . Z dniem 1 maja 1921 roku powołany został do służby czynnej . We wrześniu 1921 roku został szefem Artylerii i Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Z dniem 1 czerwca 1924 roku mianowany został dowódcą 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu [4].

Podczas przewrotu majowego w 1926 roku opowiedział się po stronie rządu i domagał się energicznych akcji przeciw rebelii. Później sprzeciwił się kapitulacji wojsk rządowych. Konsekwencji nie poniósł. W październiku 1930 roku przekazał dowództwo dywizji płk. SG Franciszkowi Władowi. Z dniem 31 stycznia 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Poznaniu, gdzie zmarł.

 

Ppłk Rudolf Niemira Pełniący obowiązki dowódcy XV Brygady Artylerii podczas Bitwy Warszawskiej 1920

W październiku 1917 jako kapitan rosyjskiej artylerii wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został wyznaczony na stanowisko dowódcy baterii. W marcu 1919 objął dowództwo I dywizjonu 1 Pułku Artylerii Lekkiej Wielkopolskiej, który 21 września 1919 przemianowany został na 1 Pułk Artylerii Polnej Wielkopolskiej. Od marca do września 1919 dowodził dywizjonem w walkach z Ukraińcami. Dowodzony przez niego pododdział stanowił artylerię Grupy Wielkopolskiej gen. Konarzewskiego.Od 8 października 1919 został wyznaczony na stanowisko dowódcy macierzystego oddziału, który w 1920 przemianowany został na 15 Pułk Artylerii Polowej Wielkopolskiej.

W sierpniu 1920 roku pełnił obowiązki dowódcy XV Brygady Artylerii w zastępstwie wziętego do niewoli a następnie urlopowanego Anatola Kędzierskiego. Dowództwo pułku sprawował do kwietnia 1927, kiedy to objął stanowisko dowódcy artylerii konnej 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku . W marcu 1929 mianowany został dowódcą 10 Grupy Artylerii w Przemyślu ]. W listopadzie 1935 przeniesiony został do garnizonu Grodno na równorzędne stanowisko dowódcy 3 Grupy Artylerii. 1 września 1938 przeniesiony został w stan spoczynku. We wrześniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej na stanowisko komendanta. Po kampanii wrześniowej, przez Węgry, przedostał się do Francji. W grudniu 1939 wyznaczony został na stanowisko dowódcy artylerii 1 Dywizji Grenadierów. Na tym stanowisku awansował na generała brygady i walczył w kampanii francuskiej 1940. W lipcu 1940 zastąpił gen. bryg. Ottona Krzisch na stanowisku dowódcy artylerii w Dowództwie Obozów i Oddziałów Wojska Polskiego w Szkocji. W październiku 1940, po zorganizowaniu Dowództwa I Korpusu objął w nim stanowisko dowódcy artylerii. W październiku 1945 przeniesiony został do rezerwy personalnej Naczelnego Wodza i pozostawał w niej do następnego roku. Po demobilizacji pozostał w Szkocji. Zmarł 6 sierpnia 1952 w Balochmyle. Pochowany w Glasgow na cmentarzu St. Peters.

ppłk WIktor BUTLER dowódca XV Batalionu Saperów

Ukończył gimnazjum humanistyczne w Bobrujsku i Aleksiejewską Szkołę Wojenną. W armii rosyjskiej służył zawodowo od 1 IX 1910 r. Po ukończeniu szkoły wojskowej w Moskwie, 6 VIII 1912 r. został mianowany ppor. wojsk inżynieryjnych. Podczas I wojny światowej, od 1914 r. dowodził kompanią sztabową. 27 X 1915 r. został awansowany do stopnia porucznika. Od 28 VIII 1917 r. na własną prośbę przeniesiono go do 1 Korpusu Polskiego gen. J. Dowbor-Muśnickiego, gdzie dowodził kompanią saperów w 1 pułku inżynieryjnym. Po rozwiązaniu korpusu przebywał w Warszawie i w listopadzie wstąpił do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia kpt.(30 XI), został przydzielony do 1 Pułku Inżynieryjnego jako dowódca baonu. 13 I 1919 r. przybył do Poznania i objął (17 I) dowództwo 1 Baonu Saperów Wielkopolskich, by 23 kwietnia wyruszyć na front płd. Od 2 do 7 maja dowodził w zastępstwie frontem. Dekretem Komisariatu NRL nr 55 poz. 52 (z 23 V 1919 r.) awansowano go do stopnia mjr., a dekretem nr 134 (z 6 VI) do stopnia ppłk (ze starszeństwem od 1 II 1919). 7 lipca wyznaczony został zastępcą dowódcy garnizonu. Zorganizował kurs saperski dla żołnierzy 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. Po przemianowaniu baonu na 15 Baon Saperów Wielkopolskich, 12 III 1920 r. wyruszył na front litewsko-białoruski. W sierpniu 1920 roku jako dowódca XV Batalionu Saperów odbudowuje niemieckie umocnienia Przedmościa Warszawa z lat 1915/16 oraz buduje I Linie Obrony od Wiązowny do Stacji Miłosna dla macierzystej XV Dywizji Piechoty. 25 IV 1921 r. został awansowany do stopnia płk , 18 kwietnia obejmuje dowództwo 8 Pułku Saperów, którym dowodził do 1927 r. W 1930 r. (lub w końcu 1929 r.) wyrokiem sądu skazany na 4 miesiące więzienia, zwolnienie ze służby i pozbawienie stopnia oficerskiego.

Mjr Wiktor Matczyński dowódca baonu zapasowego 50PP

Urodził się 15.10.1882 w Wielkopolsce. Ukończył studia medyczne, był lekarzem stomatologiem. Członek „Sokoła” w Wielkopolsce i Galicji. W 1914 r. wstąpił do legionów, 25.10.1914 mianowany ppor. lek., 21.03.1915 awansował na porucznika lekarza. Lekarz II baonu 2 pp LP. Ranny pod Rarańczą 17.06.1915. W dniu 07.11.1915 dostał się na Wołyniu do niewoli rosyjskiej (obozy w Moskwie i Samarze). Nawiązał kontakt z żołnierzami Brygady Strzelców Polskich walczącej po stronie rosyjskiej. Pracował jako sanitariusz w oddziałach armii rosyjskiej. Jesienią 1916 r. udało mu się uciec i przedostać przez front w rejonie Baranowicz. Powrócił do 2 pp LP. W lutym 1918 r. internowany przez Austriaków. Po zwolnieniu organizował akcję wykradania żołnierzy z b. II KP z obozów jeńców w Brześciu i Białej Podlaskiej. Od listopada w WP, później w armii Hallera we Francji. D-ca batalionu w walkach z Ukraińcami. W 1920 r. d-ca baonu zapasowego 50 pp.  Bronił Forty Zahorce w Dubnie przed Konarmią Budionnego,szczęśliwie przebił się z okrążenia na zachód. Swój baon przeformował w samodzielny oddział, który po walkach pod Warszawą i działaniach pościgowych wszedł we wrześniu w skład 1Dywizji Litewsko Białoruskiej.  17 sierpnia 1920 r. dowodził oddziałem szturmowym (baon zapasowy 50 pp, pluton czołgów i 20 kawalerzystów z 2 p.uł.) który wkroczył do Mińska Mazowieckiego.Po zakończeniu wojny przeszedł do rezerwy (ale pozostał w służbie czynnej). Zweryfikowany jako mjr rez. piech. z 01.06.1919 r. Pracował w PKU Dubno (1923), później służył w 43 pp (1925). Przemianowany na oficera służby stałej (mjr piech. z 01.07.1919 r) służył w 65 pp (1928) m.in. kwatermistrz. Dn. 01.01.1929 ppłk piech. i zastępca d-cy pułku. Dn. 31.12.1931 r. przeszedł w stan spoczynku. Mieszkał na Wołyniu pod Dubnem. Będąc ppłk w st. sp. W. Matczyński zgłosił się do służby 14 IX 1939 r. i według Zeszytu Ewidencyjnego miał być komendantem m. Równe od 14 do 17 IX 1939 r.; przedostał się na zachód i został aresztowany przez Niemców (cyt. za ZE „jako partyzant i umieszczony w więzieniu karnym w Jarosławiu”), wypuszczony już na pocz. października t. r. przebywał na terenie tymczasowego obozu jenieckiego w Krakowie-Łobzowie do końca tego miesiąca. Zwolniony z obozu mieszkał w Krakowie do grudnia 1942 r., a następnie do 1945 r. w Mogilanach; pracował, jako lekarz-dentysta. Od 1945 r. (do śmierci) mieszkał w Chrzanowie, gdzie prowadził praktykę dentystyczną,

Kpt.Marceli Cerklewicz dowódca 59Pułku Piechoty

Marceli Cerklewicz (Był synem Franciszka Cerklewicza, powstańca styczniowego i Antoniny z domu Radziejowskiej. Uczęszczał do szkoły realnej w Płoskirowie, którą ukończył w 1907 r. Następnie do 1909 r. był uczniem szkoły wojskowej w Gregorjewsku. Prawdopodobnie z powodów politycznych został jednak pozbawiony stopnia oficera i odesłany do służby wojskowej w armii rosyjskiej. W 1911 r. rozpoczął studia na politechnice w Kijowie na Wydziale Mechanicznym. Zostały one przerwane z powodu wybuchu I wojny światowej, w wyniku czego został zmobilizowany do lotnictwa. Już 28 września 1914 r. został ranny podczas walki powietrznej z Niemcami nad Krasnostowcami.

Od października 1915 r. służył w polskim Legionie Puławskim. Po przejściu kursu oficerskiego, przeszedł w stopniu chorążego do I Brygady formowanej w rejonie Bobrujska. Następnie od lutego 1916 r. był dowódcą kompanii w Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie. Na początku listopada 1918 r. brał udział w akcji rozbrajania Niemców w Warszawie.

Następnie wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, obejmując funkcję dowódcy kompanii w 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”. Od marca 1919 r. uczestniczył w powstaniu wielkopolskim jako dowódca I batalionu w 5 Pułku Strzelców Wielkopolskich (17 stycznia 1920 przemianowany na 59 Pułk Piechoty Wielkopolskiej). Od 7 sierpnia do 26 września 1920 r., w przełomowym momencie wojny z bolszewikami dowodził swoim pułkiem. Za udział w walkach pod Warszawą 16-18 sierpnia otrzymał Order Virtuti Militari. 15 listopada został bezpodstawnie zawieszony w czynnościach i sądzony. 8 sierpnia1921 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu uniewinnił go i przywrócił do służby wojskowej.

Po zakończeniu wojny zweryfikowany został w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 (w 1924 r. zajmował 20, a w 1928 r. – 27 lokatę w korpusie oficerów zawodowych piechoty). Sprawował różne stanowiska dowódcze kolejno w 59 pp, 67 Pułku Piechoty Wielkopolskiej (1924), 7 Batalionie Granicznym KOP66 Kaszubskim Pułku Piechoty im. Marszałka J. Piłsudskiego w Chełmnie (1928), ponownie w 67 pp i 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu(1932).

27 stycznia 1930 awansowany został na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 r. i 99 lokatą w korpusie oficerów piechoty. Latem 1934 r. został oddelegowany na stanowisko komendanta zgrupowania obozów letnich w Cetniewie. Z dniem 31 sierpnia 1935 przeniesiony został w stan spoczynku.

Początkowo zamieszkał w Brodnicy, a od 1938 r. w Toruniu. Tam jako działacz Konfederacji Związków Obrońców Ojczyzny został zaangażowany w tworzenie pomorskiej siatki dywersji pozafrontowej o kryptonimie „Grunwald”. Prawdopodobnie został inspektorem obszarowym Tajnej Organizacji Wojskowej Grunwald na teren Pomorza z ramienia dowództwa Dowództwa Okręgu Korpusu nr VII.

Podczas wojny obronnej 1939 r. walczył w obronie Modlina. Po wydostaniu się z twierdzy 7 października, powrócił do Torunia, gdzie został aresztowany przez Niemców i osadzony w Forcie VIII. Dzięki pomocy żony przyjaciela został przeniesiony do szpitala, skąd udało mu się wydostać. 5 listopada 1939 r. na tajnym spotkaniu utworzył na bazie dywersji pozafrontowej, którą wcześniej organizował, organizację konspiracyjną Grunwald. Następnie wyjechał do Warszawy, gdzie założył struktury swojej organizacji, m.in. komórkę legalizacji. Prawdopodobnie z powodu braku możliwości samodzielnej działalności pod koniec kwietnia 1940 r. przystąpił do ogólnokrajowej Komendy Obrońców Polski; został szefem wydziału wojskowego i kierownikiem grup szturmowych Komendy Głównej KOP. W 1941 r. został aresztowany w Warszawie przez Gestapo, a następnie zesłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zginął najprawdopodobniej w 1942 r.

Ppłk Maksymilian Hoborski dowódca 60Pułku Piechoty

Dowódca 60PP  (7 VIII – 7 X 1920)

Już jako emerytowany pułkownik oraz członek władz miejskich Tarnowa został zamordowany za działalność konspiracyjną 29 04 1942w Obozie KL Auschwitz.

 

Mjr Alfons Marian Wojtkielewicz  dowódca 61 Pułku Piechoty

W czasie wojny z bolszewikami, od 4 listopada 1919 do 17 sierpnia 1920 i od 7 września 1920 do zakończenia działań wojennych, dowodził 7 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich (7 stycznia 1920 przemianowany na 61 Pułk Piechoty Wielkopolskiej). W okresie od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko zastępcy szefa sztabu. W następnym roku wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W 1928 dowodził 48 Pułkiem Piechoty Strzelców Kresowychw garnizonie Stanisławów. Następnie pełnił służbę na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 12 Dywizji Piechoty. W okresie od 10 listopada 1932 do 10 sierpnia 1933 był słuchaczem VII Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Z dniem 31 października 1935 przeniesiony został w stan spoczynku.

Po kampanii wrześniowej 1939 więziony w Starobielsku. Wiosną 1940 zamordowany w Charkowie i pochowany w Piatichatkach.

Ppłk Władysław Grabowski dowódca 62 Pułku Piechoty

Ukończył szkołę realną Wielkiego Księcia Piotra Oldenburskiego w Petersburgu (7 klas z odznaczeniem) i wstąpił do wojska

1 września 1909 r. wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu (nauka trwała 2 lata). Następnie ukończył oficerski kurs w Szkole Automobilowej (2 mies.) oraz oficerski kurs w Akademii Wojskowej w Petersburgu (3 mies.).

  • 1 czerwca1917 – w służbie polskiej.
  • 1 czerwca1917 – Naczelna Kancelaria Komisji Wojskowej Naczelnego Komitetu Wojskowego w Rosji (Naczpol) w Petersburgu.
  • Służba w Wojsku Polskim

Od 20 grudnia 1918 w Departamencie I Mobilizacyjno-Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych].

Od 16 marca 1919 do 28 maja 1920 dowodził 22 Pułkiem Piechoty, a następnie Grupą Południową Frontu Poleskiego.

Od 1 do 17 czerwca 1920 zastępował na stanowisku dowódcy 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej płk Stanisława Wrzalińskiego, który zachorował i przebywał w szpitalu.

Od 17 czerwca 1920 r. do lutego 1928 dowodził 62 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. W międzyczasie (od 4 sierpnia do 27 grudnia 1922) był w zastępstwie dowódcą piechoty dywizyjnej 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowychgen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 18 lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W lutym 1928 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu. Zmarł w nocy z 28 na 29 kwietnia 1930 w 7 Szpitalu Okręgowym w Poznaniu na uraz serca.

 

Wykonanie grafik i map: Krzysztof Wegner
Tekst: Hubert Trzepałka,
Zdjęcia: Koło Terenowe Przedmoście Warszawa Stowarzyszenia Pro Fortalicium

Share