Drewniany kościółek w Wiązownie, zbudowany w 1580 roku, prawdopodobnie został spalony w czasie potopu szwedzkiego lub uległ zniszczeniu na skutek wylewów przepływającej w pobliżu rzeczki Mieni i podmywania fundamentów. Kościółek był zlokalizowany po prawej stronie alei głównej istniejącego do dziś cmentarza. Budowa nowego, murowanego kościoła, zachowanego do dziś, rozpoczęła się w 1794 roku. Legenda głosi, że woły ciągnące wozy z materiałami do budowy kościoła, stanęły w miejscu i za nic nie chciały ruszyć się dalej. Potraktowano to jako znak i w tym miejscu postawiono kościół.

Wieś Wiązowna jest o wiele starsza od stolicy powiatu Otwocka. Pierwsze siedliska i wille koło stacji Otwock zaczęto budować na gruntach wiązowskich. Pierwsze wille dzisiejszego Otwocka wybudowano przed 1895 r. i nazywano je ‘Willami Wiązowskimi’

Barokowy pałac, wiejska rezydencja Lubomirskich pełnił w XVIII wieku ważną rolę „letniego salonu” dla ludzi sztuki i nauki. Gościli w nim m.in.: Stanisław Konarski, Adam Krasiński, poetka Elżbieta Drużbacka czy francuski pisarz Bernardin de Saint Pierre. W przewodnikach, często wspominany jest romans francuskiego pisarza z Marią Radziwił, właścicielką pałacu. Pisarz z Francji jeszcze po wielu latach nie mógł zapomnieć o księżnej Marii. Stała się ona pierwowzorem bohaterki głośnej powieści pisarza, pt. „Paweł i Wirginia”. Opisywane w powieści cuda przyrody to park wiązowski, rzeka Świder, czy dolina rzeki Mieni.

Po uwłaszczeniu Wiązowna stała się letniskiem warszawskich przemysłowców, Szlenkierów, Neumanów i Chrzanowskich. W zespole pałacowo-parkowym gościli i odpoczywali m.in. Jan Kiepura, Jadwiga Smosarska, Maria Dąbrowska, Władysław Reymont.

Po III rozbiorze Polski Wiązowna, dzięki korzystnemu położeniu przy szosie Lubelskiej stanowiła znaczący ośrodek handlowy i administracyjny. Wiązowna została stolicą powiatu w zaborze austriackim – Kreis Wiązowna

W 1809 roku w Wiązownie stacjonował ze swoim sztabem książę Józef Poniatowski. Kierował stąd działaniami wojennymi i tu wydał odezwę do Polaków zamieszkałych w Galicji. Odezwa została publicznie odczytana właśnie w Wiązownie.

Przy ulicy Lubelskiej w Wiązownie znajduje się kopiec, z krzyżem z 1904 roku na pamiątkę zarazy z 1859 roku oraz z tablicami ku czci żołnierzy AK i marszałka Piłsudskiego. Z powstaniem kopca jest związanych kilka legend. Według jednej – kopiec został usypany przez skazańców, którzy ziemię nosili czapkami. Inna legenda głosi, że kopiec usypali okoliczni mieszkańcy na polecenie dziedziczki pałacu w okresie wielkiego głodu, po czym nastąpiły lata urodzaju. Jeszcze inne podania wiążą usypanie kopca z powstaniem kościuszkowskim lub styczniowym. W tym miejscu miał być stracony ksiądz partyzant. Być może pod kopcem znajduje się zbiorowa mogiła. Opowiada się też o ogromnych skarbach tu zakopanych. Wieść gminna głosi, że Niemcy budując bunkier w 1915 roku, we wnętrzu kopca odnaleźli złotą trumnę ze szczątkami fundatorki wiązowskiego kościoła.

W budynku obecnej restauracji „Mazowsze”, prowadzonej od dwóch pokoleń przez Ród Mikulskich w Wiązownie, mieścił się stary zajazd pocztowy, a później szkoła powszechna.