Wieś powstała pod koniec XVI w. i jest jedną ze starszych wsi w gminie Wiązowna. Około 100 lat temu, nazwę miejscowości zmieniono z „Kąckie” na „Kąck”.
Początkowo wioska należała do parafii Św. Anny w Długiej Kościelnej.
W 1663roku wieś wchodziła w skład dóbr skarbowych Królestwa i liczyła 68 mieszkańców.

II połowa XVI w., wg Atlasu Historycznego Polski, pod red. W. Pałuckiego, Warszawa 1973*

W XVIII w. Kąckie było własnością ks. Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej. Na początku XIX w. zostało włączone do parafii św. Wojciecha w Wiązownie.

W 1809 r. we wsi i dworze stało 19 domów z 30 izbami, zamieszkałych przez 133 osoby. W czasie wojen napoleońskich wieś zubożała i straciła pięć osad chłopskich.

W 1818 roku we wsi było 14 dymów włościańskich i zabudowania dworskie. W tym czasie majątek ziemski był w rękach Czetwertyńskich.

W 1827 roku Kąck miał już 28 domów mieszkalnych i 151 mieszkańców.

W połowie XIX w. dwór oraz ziemia należały do Rzepeckich.

W 1921 roku w Kącku stało 46 budynków mieszkalnych a wieś zamieszkiwały 259 osoby.

W latach 30-tych XX w. spłonął stary dwór drewniany. Zbudowano nowy dwór, w którym w czasie okupacji przechowywano broń i angielskie pojemniki ze zrzutów.

W 1956 roku doszczętnie spłonęły zabudowania gospodarcze.

W 1975 r.po śmierci ostatniej dziedziczki Kącka, Jadwigi z Rzepeckich Iwanowskiej, ziemię przejęli: Ryszard Kwiatkowski i Piotr Przybysz. Ten ostatni zniszczył wyrębem, stary liczący 10 200 m2 park przydworski.

Zachowany dom drewniany, pod nr 19

Dziś już nie ma dworu i zabudowań gospodarczych. O historii Kącka mówią jedynie skromne resztki parku, leżące w zakolu rzeczki Jędrzejnicy oraz zachowane domy drewniane pod nr 19 i 21, drewniane krzyże w pobliżu domów nr 19 i 36 i stodoła kryta strzechą w obejściu nr 15.

Drewniany krzyż

Opracowanie: J. Filimonow
Na podstawie:
*Krzysztof Oktabiński „Nad Mienią i Świdrem”, Otwock 2004, cz 3.
Kałuszko J., Ajdacki P., „Otwock i okolice”, wyd. II, Pruszków 2006.
Wikipedia

•