Dziechciniec to stara wieś książęca, która powstała w miejscu wykarczowanej puszczy w XV wieku. Wieś została założona w 1473 roku przez księcia Bolesława V a od 1478 roku była własnością możnego rodu Radzimińskich herbu Brodzic. Według starych podań i przekazów nazwa wsi „Dziechciniec” (dawniej: „Dziekciniec”, „Dziekcieniec”) pochodzi od zwyczajowej nazwy smoły brzozowej – dziegieć, dziechec, która była produkowana na tym terenie.
1589 – Dziechciniec zostaje przyłączony do parafii w Wiązownie.
1673 – wieś liczy 41 mieszkańców.
1808 – w dworku i w samej wsi jest 14 izb, w 12 domach mieszkalnych, w których łącznie mieszka 67 osób.
1827 - wieś liczy 95 mieszkańców mieszkających w 10 chałupach.
1834 – oficjalna nazwa wsi brzmi Dziechciniec.
1880 – wieś wchodzi w skład dóbr duchnowskich i początkowo należy do gminy Duchnów.
1921 - wieś liczy 41 gospodarstw, w których mieszka 229 osób

Dziechciniec leży przy starym szlaku prowadzącym ze stolicy dawnego powiatu Nowomińska, przez Gliniankę i Żanęcin, do rejonów Józefowa, Falenicy i Miedzeszyna.
Była to, bowiem najkrótsza droga dla wozów konnych, którymi kiedyś dowożono prowiant, pasze oraz inne artykuły do sklepów w miejscowościach letniskowych. Chłopskie zabudowania ciągnęły się wzdłuż drogi, wśród łąk, z licznymi zdrojami pełnymi wody.
We wsi był młyn oraz karczma ale nie pozostał po nich żaden ślad oprócz stawu w centrum wsi.
Starsi mieszkańcy pamiętają jeszcze Sady Dworskie z częścią zabudowań należących do dziedzica. W miejscu zlikwidowanej karczmy przez pewien czas znajdowała się szkoła.
Po pierwszej wojnie światowej duże tereny niedaleko rzeki, na terenie wsi zostały rozparcelowane. Powstało w ten sposób kilka luźnych skupisk tworzących osady: Grochów, Malinówka, Kamienna Górka.

Jeden z zachowanych drewnianych domów z połowy XIX wieku; foto: A. Sękowska

Przy drodze do Pęclina znajduje się kapliczka murowana, z figurą Matki Bożej;
foto: A. Sękowska

Opracowanie: J. Filimonow
Na podstawie:
Krzysztof Oktabiński „Nad Mienią i Świdrem”, Otwock 2004, cz 1.,2.,3.
Kałuszko J., Ajdacki P., „Otwock i okolice”, wyd. II, Pruszków 2006.

•