Łabędź niemy (Cygnus olor), ptak z rodziny kaczkowatych. Osiąga 155 cm długości ciała, 235 cm rozpiętości skrzydeł oraz wagę 22,5 kg i jest najcięższym ptakiem fruwającym.
Samiec i samica są śnieżno-biało upierzone. Charakterystyczną cechą tego gatunku jest czerwonopomarańczowy dziób oraz duża czarna narośl u jego nasady, większa u samca w okresie godowym.

Łabędzie odżywiają się pokarmem roślinnym urozmaicanym drobnymi bezkręgowcami wodnymi. Nie nurkują w wodzie, pożywienie wydobywają na płyciznach zanurzając głowę, szyję i przód ciała pod wodę. Łabędzie żerują również na lądzie wśród traw i trzcin.

Gniazdo budują z różnych części roślin, najczęściej w trzcinach na płytkiej wodzie, pływających wysepkach i w różnych niedostępnych miejscach na brzegach zbiorników wodnych. Gniazdo ma średnicę ok. 200 cm i wysokość ok. 50 centymetrów.

Samica składa 5-9 jaj, które sama wysiaduje przez 35 dni. Samiec w tym okresie zaciekle broni terytorium wokół gniazda. Pisklęta w krótkim czasie po wykluciu opuszczają gniazdo, a rodzice wyprowadzają je od razu na wodę. Po kilku dniach szaro upierzone młode już samodzielnie żerują na młodych pędach roślin. W wieku ok. 4,5 miesiąca posiadają umiejętność lotu.

W Polsce łabędź jest liczny lęgowo. Jest gatunkiem wędrownym i chronionym. Przylatuje w marcu i kwietniu, odlatuje od września do grudnia.

źródło: portalwiedzy.onet.pl

foto: © Ryszard Szczęsny

•