Wieś Boryszew (dawniej „Boryszów”, „Boryszewo”) została założona w 1589 roku przez Wojciecha Radzimińskiego, kasztelana czerskiego. Nazwa wsi pochodzi od skróconej formy imienia „Borzysław”, „Borzywój” – „Borzysz”. Mieszkańcy wywodzą ją od „borowy” – czyli leśnik, mieszkaniec boru.

W latach 1655-57 przez okolice Wiązowny przetoczyły się nieprzyjacielskie oddziały szwedzkie, brandenburskie czy siedmiogrodzkie ks. Jerzego Rakoczego. Boryszew uległ całkowitemu spaleniu podczas Potopu Szwedzkiego.  Odbudowany następnie od podstaw miał wg rejestru pogłównego, 38 mieszkańców w 1673 roku.  Z kolejnego wykazu pogłównego z 1717 roku, wynika, że Boryszew należał do parafii Wiązowna, razem ze wsiami: Tomków Las, Góraszka, Dziękciniec, Wiązowna i Płachta.

II połowa XVI w., wg Atlasu Historycznego Polski, pod red. W. Pałuckiego, Warszawa 1973*

W XVIII w. Boryszewo, obok takich wsi jak: Białek, Dziechciniec, Góraszka i Wiązowna stanowiły część majątku Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej.

W 1827 wieś należała do Tadeusza hr. Mostowskiego. Zimą 1831 w Boryszewie stacjonowały carskie pułki gen. Geismara, rozbite później pod Wawrem. W 1905 tutejsi chłopi wysyłali żywność robotnikom strajkującym w Warszawie. W latach 1918-1919 w Boryszewie funkcjonowała Rada Delegatów Chłopskich.

W 1920 roku, wieś została obroniona przed bolszewikami, przez 15 DP gen. W. Junga. Od 11 do 13.09.1939 we wsi stacjonowały oddziały Nowogrodzkiej Brygady Kawalerii gen. W. Andersa. Boryszew uległ znacznemu zniszczeniu przez bomby lotnicze w 1944 roku.

Do niedawna częścią Boryszewa była kolonia Stefanówka. W 1991 roku, staraniem mieszkańców i ówczesnego radnego Franciszka Izdebskiego zostało utworzone samodzielne sołectwo Stefanówka a 26 lutego 2008 r. Rada Gminy Wiązowna podjęła uchwałę o wyodrębnieniu Stefanówki, jako samodzielnej jednostki osadniczej, ze wsi Boryszew. Wieś Stefanówka objęła swym zasięgiem terytorialnym obszar sołectwa Stefanówka.

W Boryszewie, na działce ornej B.Łysika, znajduje się pomnik przyrody; dąb szypułkowy:

foto: Alicja Sękowska

Opracowanie: J. Filimonow

Na podstawie:

Krzysztof Oktabiński „Nad Mienią i Świdrem”, Otwock 2004, cz 1.,2.,3.

Kałuszko J., Ajdacki P., „Otwock i okolice”, wyd. II, Pruszków 2006.

Wikipedia

•